ico_bip.png   images_1.jpg imgres_1_1.jpg

Niels Muus

zwiń

Wybitny dyrygent Niels Muus pobierał lekcje dyrygowania w Royal Academy of Music w w Aarhus, następnie kontynuował naukę w Mozarteum (Salzburg), Conservatorio San Martino (Bologna), California State University (Los Angeles). Doskonalił swój warsztat w mistrzowskich kursach u Franco Ferrary, Carlo Zecchi, Tatiany Nikołajewy i in. W latach 1989-92 był asystentem dyrygenta w Stadtische Buhne Munster, a w latach 1992-98 był gościnnym dyrygentem Tiroler Landestheater oraz pierwszym dyrygentem Tiroler Symphonieorchester (Innsbruck). W latach 1999-2003 był dyrektorem artystycznym Volksoper Wien. Od 1995r. gościnnie dyrygował m.in. w Berliner Philharmonic Hall, Gewandhaus Leipzig, Slovak RSO, Slovak Philharmonic Orchestra, Accademia di Santa Cecilia oraz wieloma orkiestrami w Europie i Azji. Przygotował także kilka światowych prawykonań nowych kompozycji orkiestrowych. Na swoim koncie ma także nagrania dla Deutsche Grammophone, DVD-CD dla wytwórni TDK-RAI, DVD dla wytwórni EMI. N. Muus dyrygował także przedstawieniami operowymi w wielu miastach Europy, Azji i Ameryki (m.in. "Falstaff", "Czarodziejski flet", "Aida", "Rusałka", "Napój miłosny", "Zemsta nietoperza", "Wesoła wdówka" ). Jest członkiem jury w konkursach : Concorso Toti dal Monte (Rovigo), Belvedere (Vienna), Debut in Meran (Merano), Musician of the future (Dublin), Composition prize of the Spanish Symphony Orchestra League (Madrid). Zapraszany jest na gościnne wykłady m.in. do : Netherlands Opera Center, University of Gothenburg, Conservatorio Claudio Monteverdi (Bolzano), Korean National Opera, New National Theater (Tokio).

Dariusz Mikulski

zwiń

Dyrygent i waltornista, Konsultant artystyczny Thailand Philharmonic Orchestra, adiunkt Akademii Muzycznej w Łodzi. 
 
Na stałe mieszkający w Berlinie i Wałbrzychu współpracuje z renomowanymi orkiestrami w Polsce i za granicą. Zaliczyć do nich można: NDR Sinfonieorchester des Norddeutschen Rundfunks, Orchester der Deutschen Oper Berlin, Wiener Kammerorchester, Thailand Philharmonic, Philharmonie der Nationen, Orkiestra Symfoniczna Filharmonii Poznańskiej, Łodzkiej, Filharmonia Bałtycka, Filharmonia w Irkucku, Filharmonia Opolska, Berliner Sinfoniker, Stuttgarter Kammerorchester i inne. 
 
dariusz_mikulski_1.jpg
 
Dariusz Mikulski jest laureatem wielu prestiżowych nagród na konkursach muzycznych – począwszy od  ogólnopolskich w Częstochowie, Gdańsku i Łodzi do tak renomowanych, jak „Praska Wiosna“, „Peter-Damm Wettbewerb“, „Internationalen Hornwettbewerbs in Toulon“, „Internationalen Instrumentalwettbewerb Marktneunkirchen“. 
 
 
dariusz_mikulski_2_1.jpg
Profesjonalizm Dariusza Mikulskiego przejawia się również w działalności dydaktycznej, opartej o gruntowne wykształcenie muzyczne w Polsce (AM w Łodzi, studia z wyróżnieniem, doktorat w roku 2002), Niemczech (AM w Stuttgarcie) i Austrii (Mozarteum), jak również bogate doświadczenie estradowe. Jest cenionym wykładowcą na wielu Międzynarodowych Warsztatach Muzycznych, prowadzi także od lat kursy mistrzowskie w zakresie waltorni w Akademiach Muzycznych w Polsce i w Niemczech.
 

 

Artysta prezentuje szeroki i różnorodny repertuar występując jako solista i dyrygent z uznanymi europejskimi orkiestrami. Nagrał wiele płyt z muzyką waltorniową dla takich wytwórni, jak ZYX, GENUIN i CONCORNO, przedstawiając klasyczne i współczesne dzieła muzyki waltorniowej, w tym jemu dedykowane. 
 
Dr Dariusz Mikulski jest założycielem biura koncertowego, agencji artystycznej i reklamowej CONCORNO Kulturmanagement, zajmującej się m. in. promocją polskich artystów i kultury polskiej w Niemczech, jak również artystów niemieckich w Polsce. CONCORNO Kulturmanagement współpracuje na stałe  Polskimi Konsulatami Generalnymi w Berlinie, Monachium i Hamburgu, Instytutem Adama Mickiewicza w Warszawie, jest odpowiedzialne za organizację Roku Polsko-Niemieckiego w Niemczech 2005-2006 prezentując w  Niemczech takich artystów oraz zespoły, jak Leszek Możdżer, Anna Maria Jopek, Filharmonia Sudecka, Poznańska, Pomorska, Łódzka, Teatr Wielki w Łodzi, Zespół Pieśni i Tańca Śląsk.
 
 
dariusz_mikulski_3.jpg_1.png
W roku 2008 Dariusz Mikulski uzupełnił swoje wykształcenie o dyplom Podyplomowych Studiów Menedżerskich dla Twórców, Artystów i Animatorów Kultury na Wydziale Zarządzania Uniwersytetu Warszawskiego. 
 
Dr Dariusz Mikulski jest regularnym gościem na renomowanych Festiwalach Muzycznych, do których zaliczyć można Schleswig-Holstein Musik Festival, MDR Musikfestival, Gstadt Musikfestival w Szwajcarii, Kotor Musikfestival (Montenegro), Marlboro Musikfestval (USA), Salzburger Festspiele, Wagner Festspiele in Bayrouth, Rossini  Opera  Festival w Pesaro. 
 
Do swoich partnerów muzycznych zalicza m.in. takie osobowości, jak Milan Turkovic, Nicolaus Harnoncourt, Radovan Vlatkovic, Igor i Valery Oistrakh, Sergio Azzolini, Ingo Goritzki, Justus Frantz, Paul Gulda, Gudni Emilsson, Giampiero Sobrino (Dyrektor Artystyczny „Arena di Verona“). 
 
Jako dyrygent prezentuje szeroki repertuar orkiestrowy od dzieł barokowych po współczesne, szczególnym zainteresowaniem obejmując monumentalne dzieła oratoryjno – kantatowe i operowe.
 
Oprócz symfonicznych „klasyków“  - Beethovena, Brahmsa, Mahlera czy R. Straussa Dariusz Mikulski z upodobaniem oddaje się operowej tworczości Rossiniego, Mozarta, Verdiego  czy Pucciniego. W jego repertuarze znajdują się takie opery, jak „Cyrulik Sewilski“, „Wilhelm Tell“, „Wesele Filgare“, „ Don Giovanni“, „ Cosi fan Tutte“, „La Clemenza di Titto“, „Czarodziejski Flet“, „Traviata“ czy „Tosca“. 
 
Dr Dariusz Mikulski za działalność artystyczną został uhonorowany przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w roku 2008 medalem „Zasłużony  Kulturze Gloria Artis“,  jako jeden z najmłodszych w historii polskiej kultury.
 
Koncerty
 
La Traviata
26 września 2010r.
 
La Traviata
25 września 2010r.
 
La Traviata
24 września 2010r.
 
Koncert Symfoniczny
26 czerwca 2010r.
 
Koncert Symfoniczny
18 czerwca 2010r.
 
Koncert Symfoniczny
11 czerwca 2010r.
 
Koncert Symfoniczny
04 czerwca 2010r.
 
Chopin 2010
21 maja 2010r.
 
Koncert Symfoniczny
30 kwietnia 2010r.
 
Chopin 2010
23 kwietnia 2010r.
 
Requiem
16 kwietnia 2010r.
 
Koncert Symfoniczny
12 marca 2010r.
 
Koncert Symfoniczny
05 marca 2010r.
 
Koncert Symfoniczny
26 lutego 2010r.
 
Chopin
29 stycznia 2010r.
 
Tango
22 stycznia 2010r.
 
Gala Noworoczna
16 stycznia 2010r.
 
Gala Noworoczna
15 stycznia 2010r.
 
Koncert Bożonarodzeniowy Rotary Club
12 grudnia 2009r.
 
Requiem
05 grudnia 2009r.
 
Requiem
04 grudnia 2009r.

Ewa Michnik

zwiń

Ewa Michnik ukończyła teorię muzyki, pedagogikę i dyrygenturę (1972) na Akademii Muzycznej w Krakowie oraz studia uzupełniające pod kierunkiem prof. Hansa Swarowsky’ego w Wiedniu. W latach 1972-1978pracowała jako dyrygent w Filharmonii w Zielonej Górze, od 1980 roku była kierownikiem artystycznym Opery i Operetki w Krakowie, a od roku 1981 - dyrektorem naczelnym i artystycznym krakowskiej Opery. Od 1995 roku jest dyrektorem Opery Wrocławskiej, a w latach 1997-2002 pełniła również funkcję dyrektora artystycznego Międzynarodowego Festiwalu Oratoryjno-Kantatowego Wratislavia Cantans. W swoim dorobku artystycznym ma ponad 80 premier operowych, koncerty symfoniczne, prawykonania, filmy telewizyjne, nagrania płytowe i radiowe. Występuje gościnnie z wieloma orkiestrami Europy i świata. Jest profesorem Akademii Muzycznej w Krakowie. Od 1997 roku, wraz z zespołem Opery Wrocławskiej realizuje cykl superwidowisk operowych, prezentowanych corocznie dla kilkudziesięciotysięcznej widowni, z udziałem wybitnych artystów z całego świata. Większość z nich została wystawiona na scenie Hali Ludowej we Wrocławiu: Aida Verdiego (1997 i 2002), Carmen Bizeta (1998 i 2005/2006), Nabucco (1999) i Trubadur (2000) Verdiego, Carmina burana Orffa (2001), Straszny dwór Moniuszki (2001/2002), Skrzypek na dachu Steina, Bocka i Harnicka (2002) oraz wszystkie części Pierścienia Nibelunga Wagnera: Złoto Renu (2003), Walkiria (2004), Zygfryd (2005) i Zmierzch bogów (2006), które jako całość tetralogii zostały wykonane w ramach Festiwalu Wagnerowskiego w październiku 2006 r. Była wielokrotnie nagradzana za osiągnięcia artystyczne. Nagrania płytowe Trubadura i Nabucco z zespołem Opery Wrocławskiej uzyskały nominacje do Fryderyka 2000 i 2001, a Manru Paderewskiego otrzymało nagrodę Supersonic magazynu Pizzicato, nagrodę Rewelacja, przyznaną przez magazyn muzyczny Audio Video oraz Fryderyka 2004 w kategorii Album Roku - Najwybitniejsze Nagranie Muzyki Polskiej. Jest laureatką Nagrody Krytyków „Złoty Orfeusz” za najlepsze wykonanie polskiej opery współczesnej (Śmierć Don Juana Palestra) na Festiwalu „Warszawska Jesień” (1992), a także współautorką Króla Ubu Pendereckiego, uznanego za najlepszy spektakl operowy roku 1993. W 1999 r. została uhonorowana Nagrodą Prezydenta Wrocławia. Otrzymywała czterokrotnie Wrocławską Nagrodę Muzyczną: za Nabucco (2000), indywidualnie (2002), za Giocondę Ponchiellego (2003), zrealizowaną jako superwidowisko operowe na Odrze dla 30-tysięcznej widowni oraz za pierwsze po wojnie wystawienie we Wrocławiu tetralogii Ryszarda Wagnera Pierścień Nibelunga (2006). W 2001 r. otrzymała Statuetkę Fredry za całokształt działalności oraz Dolnośląski Klucz Sukcesu za realizację spektakli w Hali Ludowej, w roku 2002 nagrodę słuchaczy Polskiego Radia Wrocław – Wydarzenie Kulturalne Roku za spektakle Straszny dwór i Skrzypek na dachu, a w 2003 Statuetkę Prometeusza – Nagrodę Artystyczną Polskiej Estrady „za najwyższe osiągnięcia artystyczne i twórcze w promocji polskiej kultury”. W 2004 r. została uhonorowana przez Prezydenta RP Aleksandra Kwaśniewskiego dyplomem Piękniejsza Polska „za tworzenie piękna, którym możemy się szczycić przed światem”. Otrzymała także odznaczenia państwowe: Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (2001) oraz Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” (2005).

Wojciech Michniewski

zwiń

Dyrygent i kompozytor, urodzony w 1947 roku w Łodzi. Studiował w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Warszawie – dyrygenturę pod kierunkiem Stanisława Wisłockiego (dyplom z wyróżnieniem), teorię muzyki (również dyplom z wyróżnieniem) oraz kompozycję u Andrzeja Dobrowolskiego. Wraz z Krzysztofem Knittlem i Elżbietą Sikorą utworzył grupę kompozytorską KEW. Jego utwór Szeptet na 2 soprany, 2 mezzosoprany, 2 alty i kulturystę (1973) zdobył w 1975 nagrodę włoskiego Radia i Telewizji Premio RAI. W latach 1973-78 związany był z Filharmonią Narodową, początkowo jako dyrygent-asystent, zaś od 1976 jako dyrygent. W 1974 zdobył wyróżnienie na Ogólnopolskim Konkursie Dyrygenckim w Katowicach, w 1977 – I nagrodę i Złoty Medal na Międzynarodowym Konkursie Dyrygenckim im. Guido Cantellego w mediolańskim Teatro alla Scalla, w 1978 – brązowy medal na Międzynarodowym Konkursie Dyrygenckim im. Ernesta Ansermeta w Genewie.
 
wojciech_michniewski_1.jpg
 
W latach 1979-81 był dyrektorem artystycznym Teatru Wielkiego w Łodzi, pełniąc równocześnie (do 1983) funkcję kierownika muzycznego sceny współczesnej w Warszawskiej Operze Kameralnej. Następnie (1984-87) był stałym dyrygentem gościnnym Polskiej Orkiestry Kameralnej, pełniąc ważną rolę w jej transformacji w znaną dziś Sinfonię Varsovię, a od 1987 do 1991 stał na czele Filharmonii Poznańskiej jako jej dyrektor naczelny i artystyczny. Po 1991 decyduje się nie przyjmować żadnej propozycji stałej współpracy i dyryguje wyłącznie gościnnie. Jest dyrygentem bardzo wszechstronnym, prowadzi zarówno koncerty symfoniczne, jak i spektakle operowe, a obok repertuaru klasycznego jest szczególnie ceniony za interpretacje muzyki współczesnej. W 1975 otrzymał „Orfeusza” – nagrodę krytyki za najlepsze wykonanie polskiego utworu na „Warszawskiej Jesieni” (Psychodrama Tadeusza Bairda), w 1987 – nagrodę krytyki na Musikbiennale Berlin. Nadal chętnie współpracuje z czołowymi polskimi zespołami – Filharmonią Narodową, Sinfonią Varsovią, Narodową Orkiestrą Symfoniczną Polskiego Radia, czy też warszawskim Teatrem Wielkim, gdzie między innymi przygotował muzycznie prapremiery oper Elżbiety Sikory (Wyrywacz serc, 1995), Roxanny Panufnik (The Music Programme, 2000), Pawła Mykietyna (Ignorant i szaleniec, 2001), wznowienie opery Rossiniego Tankred, oraz przedstawienia z cyklu „Terytoria”: Curlew River Benjamina Brittena, Zapiski tego, który zniknął Leosa Janačka, Sonety Szekspira Pawła Mykietyna, prawykonania Fedry Dobromiły Jaskot i baletu Alpha Kryonia XE Aleksandry Gryki, Zagładę domu Usherów Philipa Glassa, Ofelie Henrika Helsteniusa, Jakoba Lenza Wolfganga Rihma. Dokonał wielu nagrań płytowych, radiowych i telewizyjnych. W 1996 uhonorowany został nagrodą „Fryderyka” za płytę z muzyką Witolda Lutosławskiego, nagraną z Krzysztofem Jakowiczem i orkiestrą Sinfonia Varsovia. W 1999 tę samą nagrodę otrzymała inna jego płyta – galowy koncert Rossiniego z Ewą Podleś, zaś w 2004 nominację do „Fryderyka” uzyskało płyta nagranie z jego interpretacjami muzyki Mieczysława Karłowicza i Wojciecha Kilara. Koncertował w Europie, Azji, Ameryce Północnej i Południowej. Brał udział w wielu międzynarodowych festiwalach muzycznych. W 2005 roku uhonorowany został Nagrodą Związku Kompozytorów Polskich za wieloletnie i kreatywne towarzyszenie polskiej muzyce współczesnej oraz Srebrnym Medalem „Zasłużony Kulturze – Gloria Artis”.
 
Koncerty
 
Koncert Symfoniczny
24 lutego 2012r.

Wolfgang Michel

zwiń

wolfgang_michel_1.jpg

Urodził się w roku 1960 w Bad Neuheim (Niemcy). Uczył się na gitarze w Szwajcarii i USA, m.in. u Andreasa Segovii. Po uzyskaniu dyplomu rozpoczął studia dyrygenckie w USA, a następnie w Niemczech i Austrii. Jeszcze jako student organizował zespoły instrumentalne, z którymi występował przy różnych okazjach. Stale współpracuje z takimi orkiestrami jak Narodowa Orkiestra w Dublinie, Orkiestra Symfoniczna w Norymberdze i Orkiestra Symfoniczna Radia Północnoniemieckiego. Ponadto występował w Czechach, Bułgarii, USA i Polsce.

Koncerty

 
Koncert Symfoniczny
26 listopada 2010r.

Michael Meissner

zwiń

Pochodzący z Hamburga, Meissner przybył do Meksyku w 1990 roku, jako koncertmistrz Filharmonii miasta Meksyk. Założył Meksykański Kwartet Smyczkowy Chicago Sun Times, z którym nagrał 9 płyt CD i koncertował ponad 20 razy po Europie i Stanach Zjednoczonych. W 2001 roku stworzył i wyreżyserował dwa międzynarodowe festiwale: Musica del Mar w Santa Cruz, Oaxaca i Viva Vivaldi w Meksyku, oba obchodzące dwunastą edycję w 2012 roku.
 
michael_meissner_1.jpg
 
Jest także dyrektorem artystycznym Sinfonieta Mexicana i Orquesta Viva Vivaldi, z obiema  z nich prowadził liczne koncerty w całym Meksyku, w tym prezentował prapremiery kompozycji meksykańskich, włoskich, hiszpańskich, niemieckich, salwadorskich, szwajcarskich, polskich, ukraińskich i amerykańskich. Od 2009 roku jest dyrektorem artystycznym Orkiestry Kameralnej w Morelos.
Opracował i dyrygował 9 operami, w tym premierą „Montezumy” Vivaldiego na amerykańskim kontynencie.
 
Dyrygował ponad 20 międzynarodowymi orkiestrami w Meksyku, Hiszpanii, Portugalii, Francji, Polsce, Rosji, Szwajcarii, Niemczech, Czechach, Nikaragui, Kolumbii, Ekwadorze i Salwadorze, wraz z ostatnimi zaproszeniami do Polski, Stanów Zjednoczonych, Kolumbii  i Włoch.
 
Koncerty
 
Koncert Symfoniczny
26 kwietnia 2013r.
 
Koncert Kameralny
05 października 2012r.

Szymon Maxim

zwiń

Koncerty
 
Koncert Symfoniczny - Dyplomanci Akademii Muzycznej we Wrocławiu
14 czerwca 2012r.

Antal Matyas

zwiń

antal_matyas_1.jpgAntal Matyas pochodzi z uzdolnionej muzycznie rodziny. Jako dziecko uczył się pianinie i flecie. Następnie studiował grę na kontrabasie i perkusji. Był studentem w klasie fletu Akademii Muzycznej Beli Bartoka w Budapeszcie, później zaś ukończył Akademię Muzyczną Franza Liszta w zakresie gry na flecie i dyrygentury chóralnej. Do 1990 roku był flecistą w Węgierskiej Orkiestrze Symfonicznej. Zaczął dyrygenturę w drugiej połowie lat siedemdziesiątych, będąc drugim dyrygentem w Orkiestrze Symfonicznej Miskolc, później zaś prowadzącym chór w Orkiestrze Symfonicznej Székesfehérvár. Od 1984 roku prowadził Chór w Budapeszcie. W 1986 roku został korepetytorem w State Orchestra, którą opuścił, kiedy został mianowany prowadzącym Chór Narodowy. Jako dyrygent występował właściwie we wszystkich krajach europejskich, pracował również w Japonii. Dokonał wielu nagrań dla wytwórni Hungaroton, Naxos i Portugalsom.

 

Koncerty
 
Koncert Symfoniczny
25 marca 2011r.

Peter Marchbank

zwiń

Jest jednym z najbardziej doświadczonych muzyków swojej generacji, pracował z orkiestrami jako dyrygent i dyrektor przez ponad 40 lat. Od jego powrotu na estradę z Orchestre National de Lille w 1991, dyrygował większymi orkiestrami w państwach całego świata, m.in. Australii, Bułgarii, Czechach, Egipcie, Francji, Niemczech, Litwie, Norwegii, Polsce, Portugalii, Rumunii, Południowej Afryce, Szwecji, Turcji, Ukrainie, a także w Wielkiej Brytanii, gdzie dyrygował Northern Sinfonia, Orchestra of the Swan i zespołami z Royal College of Music oraz Royal Northern College of Music. Ma na swoim koncie 6 tras koncertowych po środkowej i południowej Ameryce, podczas których dyrygował orkiestrami w Kostaryce, Panamie, Kolumbii, Ekwadorze i Wenezueli. Z Orkiestrą Narodową Południowo Afrykańskiej Korporacji Radiowej nagrał płytę z muzyką orkiestrową angielskiego kompozytora Cyril Scotta, symfonie duńskiego kompozytora Luisa Glassa i 2 płyty muzyki orkiestrowej kompozytorów pochodzących z Afryki Południowej, obie wydane przez wydawnictwo Marco Polo. Jego płyta z muzyką Cyrila Scotta została entuzjastycznie przyjęta przez krytyków i otrzymała prestiżową nagrodę "Diapason d`Or" przyznaną przez francuski magazyn muzyczny "Diapason". Jego występy były często transmitowane w radiu i telewizji w wielu krajach, które odwiedził, podczas gdy płyty są rozpowszechniane na całym świecie. W kwietniu 2000r. dyrygował premierą europejską pożegnalnego Koncertu Wiolonczelowego Georgea Lloyda z Orquestra Nacional do Porto. W 2002r. dyrygował światową premierą Koncertu-Symfonii na wiolonczelę i orkiestrę Victorii Yagling, która była jednocześnie solistką. Jest częstym gościem w Polsce, gdzie dyryguje największymi orkiestrami. W 2003r. otworzył Festiwal w Lublinie wykonując Requiem Mozarta w Bazylice Dominikanów, jednym z najstarszych i najpiękniejszych kościołów w mieście. Dyrygował także Pierwszą symfonię in lasi Enesco w Rumunii, gdzie kompozytor był Dyrektorem Artystycznym. W 2005r. po raz pierwszy dyrygował w Niemczech. Prowadził wtedy Orkiestrę Symfoniczną Radia Saarbrucken, w programie była m.in.światowa premiera Kohinoor Christopha Staudea, koncert ten był transmitowany przez wszystkie niemieckie stacje radiowe oraz przez France Musique. Następnego roku był zaproszony do Kijowa na koncert z Kijowską Orkiestrą Kameralną, a we wrześniu 2008 ma dyrygować dwa koncerty w Lublinie. Ponadto będzie dyrygował w innych Polskich miastach i znowu odwiedzi Portugalię. Jest założycielem i dyrektorem artystycznym Brancaster Midsummer Music. Peter Marchbank studiował muzykę na uniwersytecie w Cambridge i zaczął dyrygować we wczesnym wieku, dzięki pomocy i wsparciu m.in. Sir Adriana Boulta i Frederika Prausnitza. W 1977r. został zatrudniony w BBC Philharmonic Orchestra i był odpowiedzialny za kierownictwo artystyczne i menagement przez 13 lat. W tym czasie Peter Marchbank wprowadził takich znakomitych kompozytorów jak: Valery Gergiev, Libor Pesek i Leonard Slatkin w brytyjskie środowisko artystyczne i pomógł w karierze wielu młodym, utalentowanym kompozytorom, dyrygentom i solistom. Często w programach koncertowych umieszczał dzieła kompozytorów takich, jak: Enesco, Percy Grainer, Korngold, Martinu, Franz Schmidt i Szymanowski na długo zanim uzyskali oni popularność, jaką cieszą się dziś. Jak widać z jego szerokiego repertuaru, Peter Marchbank ma rozległy gust muzyczny i jest mocno przywiązany z muzyką naszych czasów. Przez lata miał możliwość pracy z wielkimi kompozytorami takimi jak: Berio, Birtwistle, Henze, Lutosławski, Mexwell Davies, Penderecki i Tippett, a także z najważniejszymi kompozytorami brytyjskimi.

Jerzy Maksymiuk

zwiń

Dyrygent, kompozytor i pianista, urodzony 9 kwietnia 1936 w Grodnie. Studiował kompozycję pod kierunkiem Piotra Perkowskiego (dyplom w 1962), grę na fortepianie u Jerzego Lefelda (dyplom w 1964) oraz dyrygenturę w klasie Bogusława Madeya (dyplom w 1969) w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Warszawie.
 
jerzy_maksymiuk_2_1.jpg
 
Jest laureatem wielu konkursów muzycznych: Ogólnopolskiego Konkursu Pianistycznego im. Ignacego Jana Paderewskiego w Bydgoszczy (1961, I nagroda), Ogólnopolskiego Konkursu Improwizatorskiego w Katowicach (1962, I nagroda), Konkursu Kompozytorskiego im. Artura Malawskiego w Krakowie oraz Konkursu Kompozytorskiego im. Grzegorza Fitelberga w Katowicach. W latach 1970-72 był dyrygentem w Teatrze Wielkim w Warszawie, gdzie na Małej Scenie zrealizował prapremierowe spektakle: Małego księcia Zbigniewa Bargielskiego, Julii i Romea Bernadetty Matuszczak oraz Baletów polskich do muzyki Witolda Lutosławskiego, Zbigniewa Turskiego, Krzysztofa Pendereckiego i własnego utworu Metafrazy (1971). W 1972 stanął na czele zespołu wyłonionego z Warszawskiej Opery Kameralnej, który, od 1973 pod nazwą Polska Orkiestra Kameralna, zyskał międzynarodowy rozgłos. Zespół ten w 1984 przekształcił się w orkiestrę Sinfonia Varsovia. W 1973 podjął współpracę z Wielką Orkiestrą Symfoniczną Polskiego Radia, z którą odbył tournées m.in. po Austrii, a w 1974 i 1976 - po Stanach Zjednoczonych. W latach 1975-77 stał na jej czele jako pierwszy dyrygent i kierownik artystyczny.
 
Sukcesy odniesione podczas pierwszego tournée z Polską Orkiestrą Kameralną w 1977, zwłaszcza w Anglii, zaowocowały kontraktem na nagrania płytowe w firmie EMI i licznymi występami z orkiestrami brytyjskimi, m.in. z London Symphony Orchestra, London Philharmonic Orchestra, English Chamber Orchestra, Scottish Chamber Orchestra, BBC Philharmonic Orchestra, Philharmonia Orchestra, Royal Liverpool Philharmonic Orchestra. Występował również gościnnie z takimi orkiestrami jak Israel Chamber Orchestra, Los Angeles Chamber Orchestra, Tokyo Metropolitan Symphony Orchestra, Orchestre National de France, Sydney Symphony Orchestra, Calgary Symphony Orchestra, Buffalo Symphony Orchestra, Indianapolis Symphony Orchestra. W 1979 wystąpił z Polską Orkiestrą Kameralną w Carnegie Hall w Nowym Jorku, w 1981 odbył z nią kolejne wielkie tournée koncertowe po Japonii, Australii, Nowej Zelandii, Stanach Zjednoczonych i Niemczech. W latach 1983-93 stał na czele BBC Scottish Symphony Orchestra w Glasgow. Z zespołem tym koncertował także w Polsce - w Krakowie, Wrocławiu, Bydgoszczy i w Warszawie, również - dwukrotnie - na Festiwalu "Warszawska Jesień": w 1985 (z utworami m.in. Iannisa Xenakisa, Igora Strawińskiego, Zbigniewa Penherskiego) oraz w 1987 (wykonano m.in. kompozycje Augustyna Blocha, Witolda Lutosławskiego, Arvo Pärta). W 1990 debiutował na koncertach BBC Proms w Royal Albert Hall w Londynie. Podjął też współpracę z English National Opera, z którą przygotował premiery Don Giovanniego Wolfganga Amadeusa Mozarta (w 1991) i Zemsty nietoperza Johanna Straussa (w 1993).
 
Jerzy Maksymiuk jest wybitnym promotorem muzyki współczesnej. Przez wiele lat współtworzył Festiwal "Warszawska Jesień", jako członek Komisji Repertuarowej. Z jego inicjatywy powstało wiele utworów dla Polskiej Orkiestry Kameralnej.
 
Jego działalność w Wielkiej Brytanii, wysoko ceniona przez krytykę, przyniosła mu tytuły: w 1990 - doctora honoris causa Strathclyde University w Glasgow i dwukrotnie laureata Gramophone Award: w 1993 - za The Confession of Isobel Gowdie Jamesa MacMillana (EMI) oraz w 1995 - za II i III Koncert fortepianowy Nikołaja Medtnera (Hyperion). W 1993 otrzymał honorowy tytuł Conductor Laureate BBC Scottish Symphony Orchestra. W Polsce jego nagrania wielokrotnie otrzymywały Nagrodę Fryderyka: 1996 - za album nagrany z Polską Orkiestrą Kameralną, 2002 - za album "Fryderyk Chopin - Wydanie Narodowe", 2003 - dwie nagrody w kategoriach: Muzyka Współczesna i Najwybitniejsze Nagrania Muzyki Polskiej za album z muzyką Henryka Mikołaja Góreckiego, 2004 - za album z muzyką Witolda Lutosławskiego.
 

Ponadto został uhonorowany m.in. Nagrodą Prezesa Rady Ministrów za twórczość dla dzieci i młodzieży (1971), Nagrodą Przewodniczącego Komitetu ds. Radia i Telewizji (1976), Nagrodą Ministra Spraw Zagranicznych (1979), Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (1998), Złotym Medalem "Zasłużony Kulturze - Gloria Artis" (2005), Diamentową Batutą Polskiego Radia (2006), Nagrodą "SuperWiktora" (2007).

 
Świetna kariera dyrygencka Jerzego Maksymiuka związana jest przede wszystkim z Polską Orkiestrą Kameralną, którą Maksymiuk prowadził od początku jej powstania w roku 1972. Ten zespół dwudziestu czterech instrumentalistów smyczkowych doprowadził na szczyty perfekcji wykonawczej i nadał mu niepowtarzalną indywidualność artystyczną. O pracy Maksymiuka z Polską Orkiestrą Kameralną krążyły legendy. Był szefem niezwykle wymagającym i zmuszał każdego muzyka do nieustannej pracy na najwyższych obrotach. Członków orkiestry nie spełniających jego oczekiwań wymieniał bez skrupułów. Próbom nie było końca. Kiedy jednak zespół zaczął występować publicznie wzbudził sensację. Maksymiuk zaproponował nową jakość stylistyczną i brzmieniową. Szczególną uwagę zwrócił na artykulację, przez co brzmienie orkiestry radykalnie odświeżył, nadał mu nadzwyczajną ruchliwość, przejrzystość i plastyczność. Zindywidualizował brzmienie zespołu: każdy instrument był w obrazie dźwiękowym ważny i miał swoją rolę do spełnienia. Zerwał z tradycyjnym frazowaniem wykształconym w epoce romantyzmu, zrewolucjonizował dynamikę. A przede wszystkim zaszokował szybkimi tempami, które doprowadził do granic możliwości wykonawczych.
 
 
Polska Orkiestra Kameralna była standardową orkiestrą smyczkową, muzycy grali w niej na zwykłych instrumentach, ale nowa estetyka Maksymiuka zmierzała w kierunku tak zwanego autentycznego wykonawstwa, które stawiało sobie za cel odtworzenie oryginalnych stylów wykonawczych z odpowiednich epok. Dzisiaj jest to ważna dziedzina życia muzycznego na całym świecie, wówczas - na początku lat siedemdziesiątych XX wieku - podejmowano wciąż próby nawiązania do autentycznej praktyki wykonawczej muzyki dawnej. Ogromnne sukcesy odnosiła Academy of St. Martin in the Fields pod kierunkiem Neville'a Marrinera, zespół analogiczny do Polskiej Orkiestry Kameralnej, który był dla Maksymiuka wzorem. Rozgłos w kraju przyniósł Polskiej Orkiestrze Kameralnej koncert w Filharmonii Narodowej w roku 1973. Rewelacją okazało się zwłaszcza wykonanie XVII-wiecznej kompozycji Tamburetta Adama Jarzębskiego. Niezwykłe i wówczas wysoce kontrowersyjne były interpretascje dzieł Mozarta. Specjalnością orkiestry Maksymiuka stała się szybko muzyka Vivaldiego. Wkrótce Polska Orkiestra Kameralna zyskała sławę międzynarodową, a jej dowodem było rozpoczęcie całej serii nagrań dla czołowej firmy europejskiej EMI. Na jej płytach znalazły się nagrania zarówno pozycje europejskiego repertuaru różnych epok - utwory Vivaldiego z Porami roku na czele, Mozarta czy Rossiniego, jak i dzieła kompozytorów polskich: Jarzębskiego, Janiewicza, Bairda i Góreckiego. Maksymiuka i jego orkiestrę komplementował sam Neville Marriner. W 1979 roku Polska Orkiestra Kameralna wystąpiła w słynnej Carnegie Hall w Nowym Jorku.
 
W roku 1983 Jerzy Maksymiuk został szefem BBC Scottish Symphony Orchestra w Glasgow, rok później Polska Orkiestra Kameralna rozrosła się i zmieniła nazwę na Sinfonia Varsovia, a na jej czele stanął Yehudi Menuhin. Maksymiuk występował z tym starym-nowym zespołem tylko sporadycznie. Na pytanie dlaczego porzucił swój zespół odpowiedział w wywiadzie dla magazynu "Studio": 
"Nie można było pracować dłużej tak intensywnie. Zresztą, jak się jest zbyt długo z tymi samymi ludźmi, to zaczyna się dziać coś złego. Poza tym repertuar kameralny jest ograniczony. Ciągle proszono mnie o serenady Czajkowskiego i Dworzaka, Wariacje Brittena i Divertimento Bartóka. Graliśmy te utwory znakomicie, każda nuta była naprawdę moja, ale jak długo można robić to samo? Teraz jestem symfonikiem, nie kameralistą" ("Studio" 1992 nr 1).
 
 
Koncerty
 
Koncert Symfoniczny
04 maja 2012r.
 
Koncert z okazji Święta 3 - Maja
03 maja 2012r.

Krzysztof Meisinger

zwiń

Krzysztof Meisinger- urodzony w 1984 roku. W opinii wielu krytyków muzycznych, jak i melomanów z całego świata, jest jednym z najbardziej fascynujących i charyzmatycznych młodych gitarzystów klasycznych. Największy wpływ na jego rozwój mieli tacy pedagodzy i autorytety jak: Bolesław Brzonkalik, Piotr Zaleski, Aniello Desiderio (Włochy) oraz Christopher Parkening (USA). Jest zwycięzcą i laureatem wielu konkursów ogólnopolskich i międzynarodowych m.in:
 
  • I miejsce- V Ogólnopolski Konkurs Gitary Klasycznej w Kielcach w 1998 roku,
  • I miejsce- XVII Ogólnopolski Konkurs Gitary Klasycznej w Koninie w 1999 roku,
  • I miejsce- Międzynarodowy Konkurs „GHITARALIA” w Przemyślu w 2001 roku, (konkurs odbywał się pod honorowym patronatem Joaquina Rodrigo).
  • I miejsce i nagroda specjalna- Międzynarodowy Konkurs Gitary Klasycznej- Łódź 2006,
  • II miejsce- Międzynarodowy Konkurs Gitary Klasycznej- Kijów 2007
  • Jest stypendystą Ministra Kultury, Prezydenta Miasta Bydgoszczy, Fundacji KGHM „Polska Miedź” oraz programu stypendialnego Ministra Kultury „Młoda Polska”.
 
krzysztof_meisinger_1.jpg
W 2008 roku został zwycięzcą uczelnianym oraz jednym z 6 finalistów regionu kujawsko-pomorskiego konkursu Primus Inter Pares Student Roku 2008- konkursu na najlepszego studenta Polski.
 
Pobierał lekcje mistrzowskie u takich wirtuozów swego instrumentu jak: Christopher Parkening (USA) czy Aniello Desiderio (Włochy).
 
Uczestniczył także w specjalnej prywatnej lekcji mistrzowskiej prowadzonej przez Pablo Zieglera- pianistę z kwintetu Astora Piazzolli, który grał z Piazzollą przez prawie 30 lat.
 
Występuje w kraju i za granicą grając recitale solowe, muzykę kameralną oraz z orkiestrą m.in. w USA, Niemczech, Francji, Anglii, Serbii, Austrii, Hiszpanii, Grecji, na Łotwie i Ukrainie.
 
Mimo swojego młodego wieku występuje w najbardziej prestiżowych salach m.in. w Filharmonii Narodowej w Warszawie, Studio Koncertowym Polskiego Radia im. W. Lutosławskiego w Warszawie, Klainhans Music Hall w Buffalo (USA), Lysenko Hall Filharmonii Narodowej Ukrainy w Kijowie, Raitt Recital Hall w Malibu (USA), Auli UAM w Poznaniu, Zamku Królewskim w Warszawie, Pałacu Królewskim w Wilanowie, Łazienkach Królewskich w Warszawie, Sali Balowej Pałacu w Łańcucie, Dworku Chopina w Dusznikach, czy w Oratorium Marianum Uniwersytetu Wrocławskiego.
 
Koncertował m.in. z Orkiestrą Kameralną Polskiego Radia „AMADEUS”, Philharmonia Quartet Berlin, Orkiestrą Kameralną Filharmonii Narodowej w Warszawie, Orkiestrą Symfoniczną Filharmonii Narodowej Ukrainy, Orkiestrą Kameralną „LEOPOLDINUM”, „Capellą Bydgostiensis” Toruńską Orkiestrą Symfoniczną oraz wieloma orkiestrami filharmonicznymi (m.in. Lublin, Zielona Góra, Wałbrzych, Bydgoszcz, Opole, Szczecin, Olsztyn, Kielce, Kalisz) u boku najlepszych dyrygentów takich jak: Agnieszka Duczmal, Jose Maria Florencio, czy Tadeusz Wojciechowski.
 
W 2002 roku został zaproszony przez czołowego polskiego pianistę Waldemara Malickiego do grania z nim Quinteto Tango Nuevo- zespole wzorowanym na kwintecie Astora Piazzolli.
 
W 2006 roku wystąpił z Orkiestrą Kameralną „Amadeus” na uroczystym koncercie jubileuszowym Agnieszki Duczmal w Auli UAM w Poznaniu.
 
Występował na wielu festiwalach m.in. Festiwal Muzyki Polskiej w Krakowie, „Muzyka w Starym Krakowie”, Letni Festiwal Filharmonii Narodowej, EuroArt Meeting we Wrocławiu, „Toruń- Muzyka i Architektura”, czy Festiwal Laureatów Konkursów Muzycznych w Bydgoszczy.
 
Współpracuje także z Polskim Wydawnictwem Muzycznym w Krakowie.
 
Występuje z wybitnymi muzykami sceny krajowej i międzynarodowej. Na stałe współpracuje z aranżerem i dyrygentem Bernardem Chmielarzem. Nagrywa także dla radia i telewizji.
 
W 2010 roku jego płyta zatytułowana "Viva Vivaldi" stała się "ALBUMEM ROKU" w kategorii "Muzyka dawna i barokowa" w plebiscycie Programu 3 Polskiego Radia "Nagrody Polskich Melomanów". W 2011 roku abum nagrany wspólnie z Iwoną Hossą i wydany przez firmę Orfeus Music został nominowany do nagrody FRYDERYK 2011.
 
Obecnie Krzysztof Meisinger odbywa studia doktoranckie w swej macierzystej uczelni- Akademii Muzycznej im. Feliksa Nowowiejskiego w Bydgoszczy pod kierunkiem prof. Piotra Zaleskiego.
 
Koncerty
 
Koncert Symfoniczny
20 maja 2011 r.

Dominik Mas

zwiń

Urodził się w 1984 roku we Wrocławiu. Grę na gitarze rozpoczął w wieku 7 lat. Z wyróżnieniem Ukończył Ogólnokształcącą Szkołę Muzyczną im. Karola Szymanowskiego we Wrocławiu w klasie gitary Andrzeja Sągola. Edukację kontynuuje we wrocławskiej Akademii Muzycznej pod kierunkiem prof. Piotra Zaleskiego.
 
Jest tegorocznym zwycięzcą prestiżowego XIII Międzynarodowego Konkursu Gitarowego – Krynica 2008.
 
Do swoich najważniejszych osiągnięć konkursowych zalicza m.in.:
 
- I miejsca na konkursie gitarowym Szkół Muzycznych I st. w Kępnie,
- I miejsce na Międzynarodowym Konkursie Gitarowym w Gryficach,
- I miejsce w XIII Międzynarodowym Konkursie Gitarowym im. Czesława Droździewicza w Krynicy, 
- Finał w Europejskim Konkursie dla młodych gitarzystów w Velbert (Niemcy).
 
Doskonalił swoje umiejętności na lekcjach mistrzowskich prowadzonych przez takich gitarzystów jak Pavel Steidl, Zoran Dukic, Alexander Swete czy Giampaolo Bandini. Wielokrotnie występował na terenie całej Polski, m. in podczas wrocławskiego festiwalu "Gitara 2005", "Konfrontacjach gitarowych" w Pucku, Festiwalu gitarowym „Gitara bez barier” w Mosinie czy Ogólnopolskiej Sesji Gitary Klasycznej w Łodzi. Często występuje też jako kameralista w różnorodnych składach (z triem jazzowym, skrzypcami, w duecie gitarowym, z klawesynem).
 
Do współpracy zapraszały go takie instytucje jak Uniwersytet Wrocławski czy Wrocławskie Towarzystwo Naukowe.

Katarzyna Myćka

zwiń

Katarzyna Myćka - wirtuoz marimby o międzynarodowej renomie, założycielka Międzynarodowej Akademii Marimby Katarzyny Myćki.
 
Studia w Wyższych Szkołach Muzycznych Gdańska, Stuttgartu (Niemcy) i Salzburga (Austria), zakończone dyplomami z wyróżnieniem dopełniły nagrody na międzynarodowych konkursach. W 1995 roku Katarzyna Myćka wygrała Międzynarodowy Konkurs Marimbowy w Luksemburgu, gdzie przyznano jej również nagrodę publiczności, a w 1996 roku zwyciężyła w pierwszym Światowym Konkursie Marimbowym w Stuttgarcie.
 
Sukcesami zakończyły sie konkursy perkusyjne, w których również uczestniczyła, m. in.  w 1991 wygrała Konkurs w Opolu (1991), w roku 1992 otrzymała wyróżnienie na Międzynarodowym Konkursie CIEM w Genewie, a w 1997 roku została finalistką konkursu ARD w Monachium. Równocześnie artystka uczestniczyła jako solistka w Pierwszym Światowym Festiwalu Marimbowym w Osace (Japonia) oraz Międzynarodowym Festiwalu Marimbowym w Linz (2004) i występowała z wieloma orkiestrami, jak np. Stuttgarter Philharmoniker, Bochumer Symphoniker, BSO Pekin, RSO Luxembourg, Wiener Kammerorchester, Camerata Israeli, WKO Heilbronn oraz Filharmoniami im. Rubinsteina w Łodzi, Bałtycką, Sudecką i Opolską, Capella Bydgostiensis i Toruńską Orkiestrą Kameralną.
 
W 1999 roku „Polskie Towarzystwo Perkusyjne“ przyznało Katarzynie Myćce zaszczytny tytuł  „Ambasadora Polskiej Sztuki Perkusyjnej“, a Fundacja Badenii-Wirtembergii stypendium. Artystka występuje i prowadzi kursy mistrzowskie w USA, Polsce, Niemczech, Japonii, Chinach, Meksyku, Luksemburgu, Austrii i Szwajcarii. Swój amerykański debiut miała w 1997 roku na Międzynarodowym Festiwalu Perkusyjnym PASIC`97 w Anaheim (Los Angeles).  W roku 2001 już jako jadna z gwiazd festiwalu wystąpiła w kolejnej jego edycji w Nashville.
 
Katarzyna Myćka była członkiem jury miedzynarodowych konkursów perkusyjnych w Luksemburgu (1999, 2002), Warszawie (2000),  Ostrawie/Cz (2001), 2004 w Villingen – Jugend Musiziert i Brnie/CZ oraz w Pleven/BL (2005).
 
Do tej pory ukazało się pięć solowych płyt kompaktowych artystki: 1997    „Katarzyna Myćka - Marimba Spiritual“ (Radio Południowo-Niemieckie); 1999 „Katarzyna Myćka - Marimba Dance“ (Radio Południowo - Zachodnioniemieckie); 2001   „Katarzyna Myćka - Marimba Concerto“ (Radio Sarlandzkie); 2004 „Katarzyna Myćka – Marimba Sculpture“ (Radio Południowo -  Zachodnioniemieckie); 2005 „Myćka/Bacanu – Bach – Marimba Concertos“ (Classic Concert records).

Paweł Maliczowski

zwiń

Koncerty
 
Koncert Symfoniczny
28 maja 2010 r.

Damian Marat

zwiń

damian_marat_1.jpg
Damian Marat urodził się w 1989 w Brzezinach. Naukę trąbce rozpoczął w wieku 11 lat w Państwowej Szkole Muzycznej I stopnia w Skierniewicach w klasie p. Mariana Chmielewskiego. W roku 2004 naukę gry kontynuował w Zespole Państwowych Szkół Muzycznych nr 4 im. Karola Szymanowskiego w Warszawie w klasie p. Wiesława Woźnickiego. Obecnie jest studentem III-ego roku studiów licencjackich w Akademii Muzycznej im. Grażyny i Kiejstuta Bacewiczów w  Łodzi w klasie prof. Igora Cecocho. Damian na co dzień współpracuje z takimi orkiestrami jak: Sinfonia Iuventus, Sinfonia Varsovia, Filharmonia Wrocławska, Filharmonia Łódzka, Orkiestra Teatru Wielkiego w Łodzi, Wuertembergisches Kammer-orchester Heilbronn (Niemcy).
 
W latach 2006, 2007, 2008 za osiągnięcia artystyczne otrzymał Stypendium Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. W 2009 roku otrzymał Stypendium Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego ''Młoda Polska".
 
Jest laureatem I miejsca na Ogólnopolskim Festiwalu w Kaliszu w roku 2008, Laureatem I miejsca na Międzynarodowym Konkursie Instrumentów Dętych Blaszanych w Mielcu w latach 2007 i 2008.
 
Koncerty
 
Koncert Symfoniczny
19 listopada 2010r.

Jacek Mirucki

zwiń

Jacek Mirucki urodził się w 1965 roku. Jest absolwentem klasy kontrabasu prof. Wenancjusza Kurzawy Akademii Muzycznej im. F . Nowowiejskiego w Bydgoszczy, którą ukończył w 1990 r. Edukację muzyczną kontynuował w Hochschule fur Musik und darstellende Kunst w Wiedniu pod kierunkiem wybitnego pedagoga i instrumentalisty – prof. Ludwiga Streichera. Był jego jedynym studentem w klasie o profilu kontrabasista koncertujący.
 
Pierwszy koncert z towarzyszeniem orkiestry symfonicznej Jacek Mirucki wykonał w 1983 r. Od tamtej pory wiele koncertuje w kraju i poza jego granicami (m.in. w berlińskiej Schauspielhaus coroczne solowe występy). Wielokrotnie brał także udział, jako solista i kameralista, w międzynarodowych festiwalach muzycznych w Polsce i Niemczech.
 
jacek_mirucki_1.jpg
W swoim dorobku artystycznym posiada prawykonania dzieł Benedykta Konowalskiego : „Triplex Concerto" (prapremiera w kwietniu 1996), „Simfonia – Requiem”- pamięci ofiar promu „Heweliusz" (w piątą rocznicę tragedii na Bałtyku – 14 stycznia 1998r.) , „Simfonia Sacra” (prapremiera w lutym 1999r.).
 
Jacek Mirucki jest laureatem Festiwalu Muzyki Rosyjskiej w Gdańsku (1985) oraz Międzynarodowego Konkursu Kontrabasowego im.F.Gregory w Kromeriz (Czechy, 1992). Współpracował, grając duety z artystami takimi jak:
 
- Bartłomiej Nizioł – laureat międzynarodowych konkursów skrzypcowych w Adelaidzie, Pretorii, Eurowizji w Brukseli, Paryżu oraz Konkursu im. H.Wieniawskiego w Poznaniu;
- Gary Karr – Jacek Mirucki jako jedyny polski kontrabasista grał w duecie z amerykańskim wirtuozem kontrabasu;
- Jarosław Żołnierczyk – koncertmistrz Orkiestry Kameralnej „Amadeus" pod dyr. Agnieszki Duczmal.
- Klaus Lang – bas, solista Deutsche Oper w Berlinie.
 
Jacek Mirucki posiada unikatową kolekcję kontrabasów, w której znajdują się instrumenty takie, jak: Giacomo Zanoli zbudowany w 1751r.,Valentino de Zorzi z 1880r. oraz XVIII-wieczny włoski bass o wyjątkowym brzmieniu wykonany przez nieznanego lutnika. Od marca 2003 roku związany z Orkiestrą Narodową Singapuru. Jest także wykładowcą w Nanyang Academy of Fine Arts, The Royal College of Music(London), Raffless Music College and National Institution of Education w Singapurze. Prowadzi klasy mistrzowskie w Azji i Europie.
 
RECENZJE:
 
(...) Jacek Mirucki w pięknym stylu udowodnił nam , że powierzone przez autora myśli muzyczne można było wyrazić tylko na kontrabasie (...)
O wykonaniu „Triplex Concerto" w kwietniu 1996r. „Głos Koszaliński”.
 
(...) dokonał absolutnej emancypacji, wyzwolenia kontrabasu z przypisanej mu roli w orkiestrze. Błyskotliwe kadencje, popisowe duety, karkołomne trudności dla kontrabasu brawurowo pokonywał Jacek Mirucki.(...)
O wykonaniu „Grand duo” G.Bottesiniego w pażdzierniku 1999r. „Głos Koszaliński”.
 
(...) wielką wirtuozerią i muzykalnością wykazał się J.Mirucki w Koncercie h-moll G.Bottesiniego. Niezwykle pięknie brzmiał kontrabas, na którym grał (...).
O koncercie w Rzeszowie „Nowiny”, z 20.02.2001r.
 
(...) Genialna, lekko zabarwiona komicznie interpretacja B.Nizioła i J.Miruckiego wydobyła wszelkie smaczki i niuanse wyrazu, a także niebanalne szczegóły fakturalne: idealnie zsynchronizowane rozbieżne figuracje, nakładające się w obu partiach flażolety czy wielkie podwójne solo. Właściwa tylko mistrzom swoboda gry, ale i troska o najdrobniejszy szczegół dżwiękowy, a przede wszystkim zadziwiająca zgodność w kształtowaniu wysublimowanych odcieni wyrazu – to wszystko uczyniło kreację Nizioła i Miruckiego porywającą (...)
O koncercie w Opolu „Gazeta Wyborcza" z 22.02.2000r.
 
(...) I tym razem pokazał on, co nieprzeciętny kunszt wykonawczy pozwala „wyczyniać” na tym, z pozoru nieruchliwym instrumencie traktowanym solowo. Artysta zaprezentował opracowany przez siebie utwór (Wariacje N.Paganiniego nt. Modlitwy z opery „Mojżesz w Egipcie” G.Rossiniego) ukazując w nim swój „lwi pazur”(...).
„Wirtuozi smyczka na Zamku”, „Głos Szczeciński” z 16.02.2000r.
 
(...) Prawdziwy popis wirtuozowskich umiejętności pokazał kontrabasista Jacek Mirucki, który brawurowo wykonał „Wariacje" Paganinego, za co publiczność wynagrodziła go burzliwą owacją (...).
O koncercie w Berlinie, „Ruch muzyczny” z 20.01.2002r.
 
Była to rzadka okazja dla cypryjskiej publiczności, gdyż kontrabas nie jest często słyszany jako instument solowy. Artysta był nie tylko pełen życia na scenie, ale przede wszystkim doskonały technicznie i muzycznie. Palce jego lewej ręki tworzyły piękny, śpiewny dźwięk, a ręka trzymająca smyczek była lekka i swobodna. Mirucki posiada najwyższej klasy techniczne zrozumienie swojego instrumentu. Bycie znakomitym artystą to sztuka zaprezentowania swoich umiejętnosci w taki sposób, aby wszystko wydawało się pozornie niezmiernie łatwe. Jacek Mirucki posiada taką umiejetność (...). Pokaz technicznej wirtuozerii Jacka Miruckiego bylł znów najwyższej klasy w tym dziele (o Wariacjach nt. Paganiniego). Flażolety brzmialy krystalicznie czysto(...).
O koncercie w Nikozji, „Cyprus Weekly”, 18.11.2004.
 
Koncerty
 
Koncert Symfoniczny
08 lutego 2013 r.

Georgi Mundrov

zwiń

Bułgarski pianista Georgi Mundrov jest nie tylko wirtuozem w potocznym znaczeniu tego słowa,ale jest raczej poetą przy fortepianie, który pozwala publiczności uczestniczyć w swoich muzycznych refleksjach. Swoją edukację zakończył z wyróżnieniem w Sofia Music Academy i znaczącym uznaniem prof. Mileny Mollovej i prof. Triphona Silyanowskiego. Studia podyplomowe we Frankfurcie nad Menem oraz kurs mistrzowski w klasie prof. Kristina Merschera na Uniwersytecie Muzycznym w Saarland/Niemcy uzupełniły jego edukację.
 
Georgi Mundrov był regularnym gościem międzynarodowych festiwali muzycznych, takich jak Robert Schumann Endenicher Herbst Festival w Bonn/Niemcy, Sofia Music Weeks/Bułgaria, a także Musikfestspiele Saar, Internationale Musiktage Saarlouis, Internationale
Musiktage Koblenz oraz Internationales Open Air Klavierfestival Langenselbold/wszystkie w Niemczech. 
Ostatnio Georgi Mundrov zajął się budowaniem swojego wizerunku jako solisty daleko poza granicami Europy, poprzez zagranie serii koncertów z orkiestrami w Ameryce Łacińskiej, Australii oraz Środkowym Wschodzie.
 
 
georgi_mundrov_1.jpg
Do tej pory grał z takimi orkiestrami, jak Maracaibo Symphony Orchestra/Wenezuela, Baden-Badener Philharmonie, Mainzer Kammerorchester, Thüringen Philharmonie Gotha-Suhl, Mainzer Kammerorchester/wszystkie w Niemczech, Sofia Academy Orchestra oraz Stara Zagora Philharmonics/Bułgaria we współpracy z takimi dyrygentami, jak prof. Werner Stiefel, Pavel Baleff, Jonathan Kaell czy Eduardo Werner Rahn.
 
W poprzednich latach wziął udział w serii nagrań dla radia i telewizji, m. in. dla Hessischer Rundfunk, Saarländischer Rundfunk/Niemcy, RTV Sofia/Bułgaria oraz dla Kuwait TV.
 
Jako dyrektor muzycznego festiwalu Dreieicher Musiktage im Mai, Georgi Mundrov jest jednym z najmłodszych twórców programowych w tego typu międzynarodowych przedsięwzięciach. 
 
Od kilku lat Georgi Mundrov uczy w Hochschule für Musik und Theater des Saarlandes w Saarbrücken/Niemcy, jest również regularnie członkiem jury w międzynarodowych konkursach pianistycznych oraz wykładowcą na kursach mistrzowskich na całym świecie.
 
"Łatwość i intensywność" - Frankfurter Allgemeine Zeitung
"Błyskotliwa wirtuozeria oraz perfekcyjny profesjonalizm" - Musica Viva/ Bułgaria
"Zniewalająco brzmiące fajerwerki" - Wetterauer Zeitung
"Bułgar z Buchschlag/Niemcy grający w fortepianowej Lidze" - Frankfurter Rundschau
 
Koncerty
 
Chopin 2010
12 listopada 2010r.

Aleksandra Milcarz

zwiń

Aleksandra Milcarz (ur. 1984) naukę fortepianie rozpoczęła w Państwowej Podstawowej Szkole Muzycznej we Wrocławiu w klasie mgr Katarzyny Słówko i kontynuowała ją w Państwowym Liceum Muzycznym pod kierunkiem mgr Janiny Butor. W 2006 r. ukończyła z wyróżnieniem studia licencjackie we wrocławskiej Akademii Muzycznej, gdzie obecnie jest studentką roku dyplomowego studiów magisterskich w klasie prof. Grzegorza Kurzyńskiego.
 
Swoje umiejętności doskonaliła na wielu kursach mistrzowskich prowadzonych przez polskich i zagranicznych pedagogów (m.in. prof. Aleksieja Orłowieckiego, prof. Pawła Skrzypka, prof. Petera Waasa, prof. Dmitri Soreanu, prof. Walerego Szackiego).
 
Koncertowała m.in. w Dusznikach Zdroju, Poznaniu, Wrocławiu (VII Forum Chopinowskie, Festiwal Muzyki Amerykańskiej) i Jeleniej Górze (XIV Festiwal "Gwiazdy promują").

Adam Makowicz

zwiń

Urodził się w roku 1940 na Śląsku Cieszyńskim, po czechosłowackiej stronie granicy, jako Adam Matyszkowicz.
 
Gdy miał sześć lat rodzice powrócili do Kraju i od dziesiątego roku życia Adam zaczął uczyć się fortepianie.  Pierwszą nauczycielką była matka, pianistka i śpiewaczka, następnie Adam uczęszczał do szkół muzycznych w Rybniku, w Katowicach i w Krakowie, wypełniając życzenie rodziców, aby został pianistą.
 
Gdy w połowie lat pięćdziesiątych Adam „odkrył” jazz dzięki programom Willisa Conovera „Music USA-Jazz Hour”, muzyka ta zafascynowała go rytmem i wolnością improwizacji, zwłaszcza w wykonaniu mistrzów fortepianu, takich jak Art Tatum czy Erroll Garner.
 
Od szesnastego do dziewiętnastego roku życia Adam wykorzystywał każdą okazję, by grać jazz, jednocześnie uczęszczając do szkół muzycznych. Ponieważ ani rodzice, ani nauczyciele nie chcieli tego tolerować, Adam postanawia porzucić szkołę i dom, gdyż nie chce się rozstawać z jazzem. Po dwóch latach błąkania się bez domu i pieniędzy, które przetrwał  dzięki doraźnym pracom i pomocy kolegów, Adam trafił do niewielkiego, pierwszego w Krakowie (a może w Kraju), klubu jazzowego, gdzie za grę na fortepianie wieczorami, mógł ćwiczyć w ciągu dnia i sypiać w nocy.
 
W późnych latach 50-tych płyty jazzowe i magnetofony były rzadkością, nauczycieli jazzu (uważanego za sztukę dekadencką) nie było, a więc początkowo uczył się grać jazzu słuchając radia i zapamiętując utwory w wykonaniu takich mistrzów, jak Art Tatum. Erroll Garner, Fats Waller, Earl „Fatha” Hines, Benny Goodman, Teddy Wilson i wielu innych.
 
Pasja, determinacja i umiłowanie tej muzyki, w połączeniu z ogromną pracą,  zaowocowały świetną techniką i własnym stylem gry, a nagrania płyt i występy publiczne przyniosły uznanie w Kraju i Europie, a potem w Stanach. W 1977 roku John Hammond, odkrywca talentów i producent płyt, zaprosił Makowicza po raz pierwszy do Nowego Jorku na 6-tygodniowy kontrakt w znanym klubie jazzowym ”The Cookery”, przedłużony następnie do 10 tygodni oraz nagranie płyty „ADAM” dla CBS Columbia.
 
W 1978 Adam wyjeżdża tam ponownie, początkowo na 6 miesięcy, następnie kontrakt się przedłuża i gdy w roku 1981 ogłoszono w Polsce „stan wojenny”, artysta zostaje odcięty od Kraju na długich 8 lat.
 
W tym czasie Makowicz dużo nagrywa, występuje solowo, z zespołami i orkiestrami w USA, Kanadzie i w Europie, gra na festiwalach jazzowych, w salach koncertowych i w klubach jazzowych, dzieląc scenę z najwybitniejszymi artystami jazzowymi naszych czasów, takimi jak Sarah Voughan, Earl Hines, Teddy Wilson, George Shearing, Marian McPartland, Benny Goodman, Herbie Hancock, Phil Woods i wielu innych. Makowicz również od dawna komponuje i nagrywa, powiększając ostatnio ilość  tytułów nagranych płyt do trzydziestu.
 
Występy i nagrania Makowicza spotykają się z gorącym przyjęciem publiczności i niezliczonymi, pochlebnymi recenzjami krytyków.
 
W roku 1989, wraz ze zmianą ustroju w Kraju, Adam otrzymuje polski paszport i po długiej nieobecności może wreszcie  odwiedzić Kraj, z czego korzysta odtąd co roku, popularyzując muzykę kompozytorów amerykańskich, a także niektórych polskich oraz utwory własne.

Amelia Maszońska

zwiń

Koncerty
 
Koncert Symfoniczny
30 września 2011 r.

Anna Malesza

zwiń

Urodziła się  03.09.1992r w Goleniowie. PSM I st. ukończyła w  Goleniowie w klasie skrzypiec mgr Pawła Tarały. Obecnie uczy się pod  kierunkiem pani prof. Eweliny Pachuckiej – Mazurek w OSM II st. w Poznaniu. Mimo tak młodego wieku Ania wielokrotnie i z sukcesami uczestniczyła w licznych konkursach skrzypcowych. Swoją karierę konkursową jako młoda  skrzypaczka rozpoczęła bardzo wcześnie, bo już po trzech latach nauki w  PSM w Goleniowie, zajęciem II miejsca w XII Regionalnym Konkursie  Skrzypcowym Szkół Muzycznych I st. w Szczecinie. Potem posypały się  kolejne nagrody i wyróżnienia, m.in. I miejsce w Regionalnych Skrzypcowych  Przesłuchaniach Etiud Szkół Muzycznych I st. w Szczecinie w 2004, I  miejsce w Regionalnym Konkursie Skrzypcowym w Szczecinie w 2005,  wyróżnienie w IV Ogólnopolskim Konkursie Skrzypcowym ,,Młody Paganini” w  Legnicy w 2006, III miejsce XXXII Konkursie Bachowskim im. Stanisława  Hajzera w Zielonej Górze, I miejsce w V Ogólnopolskim Konkursie Skrzypcowym  ,,Młody Paganini” w Legnicy w 2007 oraz wyróżnienie w IV Międzynarodowym  Konkursie Skrzypcowym im. Georga Philippa Telemanna w Poznaniu.

Mateusz Makuch

zwiń

Mateusz Michał Makuch ur.15.10.1994 r. w Zielonej Górze.  Naukę skrzypcach rozpoczął w wieku 7 lat w PSM w rodzinnym mieście.  W wieku 13 lat wystąpił jako solista z Polską Orkiestrą Radiową, uzyskując największą ilość głosów telewidzów w Finale Krajowych Eliminacji do Konkursu Eurowizji dla Młodych Muzyków 2008 r. w Warszawie. Mateusz jest uczniem V kl. OSM im. H. Wieniawskiego w Poznaniu.
 
Kształci się pod kierunkiem prof. Bartosza Bryły oraz mgr Marcina Suszyckiego.  
Konkursowe osiągnięcia i nagrody  m. in..:
 
- Finalista Ogólnopolskiego Konkursu Młody Muzyk Roku 2012,
-Grand Prix w Ogólnopolskich Przesłuchaniach CEA w Warszawie, 
- I miejsce w Ogólnopolskim Konkursie Bachowskim, 
- Nagroda Miasta Poznania, 
- Nagroda Prezydenta Miasta Gdańska w Dziedzinie Kultury, 
- I miejsce oraz Nagrody Specjalne w Ogólnopolskim Konkursie Młodych Skrzypków w Lublinie im. St. Serwaczyńskiego, 
- I miejsce oraz tytuł Młodego Paganiniego i Nagrody Specjalne w Międzynarodowym Konkursie Młody Paganini, 
- I miejsce oraz Nagroda Specjalna  w Ogólnopolskim Konkursie Skrzypce Dla Najlepszych w Szczecinie,
-I miejsce oraz tytuł Młodego Paganiniego i Nagroda Specjalna w Ogólnopolskim Konkursie Młody Paganini w Legnicy. 
- I miejsce oraz Nagroda Specjalna w Ogólnopolskim Konkursie im. St. Hajzera w Zielonej Górze, 
- I miejsce w  Żagańskim Konkursie Skrzypcowym.
 
Koncertował jako solista w kraju i zagranicą z towarzyszeniem wielu orkiestr m. in.: w Oldenburgu (Niemcy), Warszawie, Szczecinie, Wrocławiu, Wałbrzychu, Gorzowie, Zielonej Górze oraz w br. Kielcach i Rzeszowie.
Recitale: w Żaganiu, Bełchatowie, Lublinie, Szczecinie.
 
 
mateusz_makuch_1.jpg
Występował również m. in.: w Łazienkach Królewskich, w Zamku Królewskim w Warszawie a także Auli UAM w Poznaniu. 
Grając w  Poznańskiej Orkiestrze Kameralnej  L'Autunno koncertował m. in. w Brukseli, Berlinie oraz w Sali Kongresowej w Warszawie, występując z takimi legendami muzyki jak Electric Light Orchestra, Smokie oraz Montserrat Caballe. 
Stypendysta: MKiDN „Młoda Polska”, KFnRD, Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, Prezydenta Miasta Zielona Góra, Marszałka Województwa Lubuskiego, Średzkiego Towarzystwa Kulturalnego. Kursy Mistrzowskie m. in.:  Maestro Maxima Vengerova  oraz  w br. „Morningside Music Bridge” w Calgary (Kanada).
 
Koncerty
 
Koncert Laureatów Międzynarodowego Konkursu Skrzypcowego Młody Paganini w Legnicy
18 maja 2012r.
 
Koncert Symfoniczny
30 września 2011 r.
 
Koncert Symfoniczny
18 czerwca 2010r.

Michał Maciaszczyk

zwiń

Urodzony w Opolu, rozpoczął wykształcenie muzyczne w wieku ośmiu lat. Jako 21-letni skrzypek otrzymuje tytuł magistra sztuki z wyróżnieniem za szczególne osiągnięcia artystyczne w Akademii Muzycznej im. I. J. Paderewskiego w Poznaniu. Dalszą edukację kontynuuje w Wiedniu pod opieką prof. Alfreda Staara.
 

michal_maciaszczyk_1.jpg

 
 
W czasie swej edukacji pracował pod opieką takich sław światowej wiolinistyki, jak: prof. Zakhar Bron, prof. Alfred Staar ( Wiener Philharmoniker), prof. Michael Schwalbe ( Konzertmeister Berliner Philharmoniker ) i wielu innych. Laureat wielu prestiżowych nagród: jak stypendium Wiedeńskich Filharmoników. Koncertmistrz orkiestry pod patronatem Wiedeńskich Filharmoników. W roku 1998 wygrywa konkurs na koncertmistrza Wiedeńskiej Orkiestry Kameralnej, gdzie prowadzi działalność koncertmistrzowską i solistyczną. Od roku 2000 współpracuje z Wiedeńskimi Filharmonikami oraz Orkiestrą Opery Wiedeńskiej ( Staatsoper Wien ), a od września 2005 r. także z Orkiestrą Filharmonii Sudeckiej w Wałbrzychu. Jest pomysłodawcą i głównym wykonawcą cyklu koncertów „Wiedeńscy królowie walca”, które z powodzeniem prezentowane były w wielu miastach Polski i za granicą.
 
Michał Maciaszczyk jest I skrzypkiem Das Kammerensemble Wien, jest również stałym ogniwem awangardowej grupy Wiener Collage przy Wiedeńskim Schönbergcenter zajmującej się „nową” muzyką.
 
W roku 2002 został członkiem ekskluzywnej orkiestry kameralnej Wiedeńskich Filharmoników TOYOTA MASTER PLAYERS.
 
Działalność artystyczna obejmuje koncerty solistyczne (Brahms-saal Musikverein Wien), kameralne oraz orkiestrowe. Nagrania TV, Radio i CD. W roku 2001 zostaje honorowym członkiem Towarzystwa Muzycznego KOS w Takasaki (Japonia), gdzie prowadzi kursy istrzowskie.
 
Koncerty
 
Boże Narodzenie u Jana Sebastiana Bacha
18 grudnia 2009 r.
  program_regionalny__1.jpg logo_ds.png ue_flag.png  

 

 

Wykonanie strony internetowej wraz z pakietem e-uslug dla Filharmonii Sudeckiej w Wałbrzychu. Realizacja: grudzień 2012 - sierpień 2014 roku.

PROJEKT WSPÓŁFINANSOWANY PRZEZ UNIĘ EUROPEJSKĄ ZE ŚRODKÓW EUROPEJSKIEGO FUNDUSZU ROZWOJU REGIONALNEGO (EFRR) ORAZ BUDŻETU WOJEWÓDZTWA DOLNOŚLĄSKIEGO W RAMACH REGIONALNEGO PROGRAMU OPERACYJNEGO DLA WOJEWÓDZTWA DOLNOŚLĄSKIEGO (RPO WD) NA LATA 2007-2013

 

instytucja kultury Samorządu Województwa Dolnośląskiego finansowania z budżetu Województwa Dolnośląskiego.